• macbook’a
• komputera w pracy
• telefonu
• odtwarzacza MP3 (a właściwie to MPC, nie MP3)

Na wszystkich tych urządzeniach nie podzielnie króluje Linux:

• macbook’a skolonizowało Gentoo
• komp w pracy też nie ugiął się przed naporem Gentoo
• telefon jest obsługiwany przez Android’a który bazuje na Linuksie
• na odtwarzaczu działa RockBox (po to żeby odtwarzać MPC SV8)

Możliwe, że nie jestem zwyczajnym użytkownikiem … ale jak widać żyję i mam się całkiem dobrze

Odpowiadając od razu na wścibskie pytania: nie, nie zamierzam instalować pingwinka na mikrofalówce czy też pralce

Tak oto wygląda MacBook po tym jak dorwała się do niego para informatyków … osobiście starałem się trzymać w miarę z dala od destrukcji, ale nie odmówiłem sobie wyrwania układu karty graficznej ;>

Na powyższym zdjęciu brakuje kilku istotnych elementów  <!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>konstrukcyjnych, takich jak:

• matryca LCD
• klawisze z klawiatury (teoretycznie zachowałem je sobie w razie „W”)
• procesor (został wyrwany w celu zrobienia „wisiorka”)
• układ karty graficznej (podzielił los procesora)
• karty WiFi (myślałem, że układ Aheros’a który znajdował się w tym mac’u będzie dobrym zamiennikiem dla mojego Broadcom’a; niestety jak się przekonałem natywne wsparcie postaci ath5k dostarcza mniej funkcjonalności niż para bcm + ndiswrapper)

BTW. Dla ścisłości to nie jest mój mac … mój sprzęt ma się dobrze

Dlaczego, skoro już obsługiwanie jest zdarzenie odłączenia od zasilania, nie obsługiwane jest zdarzenie zamknięcia klapki (tzw. LID). IMHO przejście w stan uśpienia było by najrozsądniejszym rozwiązaniem reakcji na zamknięcie przez użytkownika wieka laptopa.

Chwila grzebania w kodzie programu ujawniła, że takie rozwiązanie nie jest intuicyjne dla autora aplikacji, lub z jakiś powodów zostało odrzucone w procesie developmentu … domyślnie pommed w wersji 1.25 w reakcji na zamknięcie klapki … wyłączy podświetlenie klawiatury, oczywiście jeżeli takowe jest obecne w tam modelu mac’a. W przypadku kiedy nie posiadamy podświetlanej klawiatury zdarzenia LID są  ignorowane … szkoda bo można to wykorzystać w inny sposób.

Tutaj dostępny jest patch dodający możliwość konfiguracji zdarzenia LID. Domyślnie po opuszczeniu klapki zostanie wykonana komenda pm-suspend. W gruncie rzeczy może to być dowolna komenda która piszemy w pliku konfiguracyjnym … to chyba na tyle.

Ten sam patch wysłałem również do autora aplikacji … może poprawi moje błędy (bo w C nie pisałem już od wieków ;>) i jakoś dodatkowo rozwinie ta funkcjonalność.

Parę dni temu chłopaką z UbuntuForums.org, a udało się uruchomić gruba’a na Mac’ach z 4Gb pamięci ram (czyli problem który mnie zatrzymał ostatnio został rozwiązany). Działającą wersje 64-bitowego grub.efi (wraz z modułami) można pobrać z tąd.

Wydaje mi się że warto w tym miejscu przytoczyć parę features które dostępne są w wersji 2. IMHO najważniejsze są dwa:

• mini bash – w czasie bootowania mamy możliwość przejścia w trym shella (domyślnie wciskając klawisz „c”) tam możemy np. wylistować partycje na dysku czy zawartość katalogu, możemy oczywiście też zabootować jądro. Dostępna jest również historia poleceń … bardzo przydatna w przypadku wszelakich literówek
• wygodniejsza edycja ustawień systemu podczas boot’owania. Chodzi mi tutaj o możliwość zmian w grub.conf/menu.list tuż przed uruchomieniem systemu. We wcześniejszej wersji grub’a trzeba było najpierw wybrać linie którą chcemy edytować, potem przejść w tryb edycji wciskając „e”, po dokonaniu zmian zatwierdzić to enterem i całość potwierdzić jeszcze naciskając „b”. W nowym grubie opcje uruchomienia edytujemy jak w nano, nie trzeba już wybierać linii i podwójnie potwierdzać dokonanych zmian, wystarczy tylko ctrl+x i system sie zaczyna boot’ować albo ctrl+c żeby anulować zmiany

To na tyle jeżeli chodzi o nowego grub’a … wracając do sedna sprawy …

Skoro jest już działający bootloader, to wypadało by też  mieć działające jądro … co niestety nie okazało się takie proste jak by się to mogło wydawać.

Jak też można się spodziewać aktualnie używane jądro (2.6.28-gentoo-r1) nie ruszyło (nie wstała w ogóle grafika grafika, brak żadnego promt’a itp …) … i tak zaczęły się poszukiwania działającego jądra … na szczęście nie trwały długo, z pomocą przyszedł nie dawno co opublikowany Debian Lenny. Dystrybucyjne jądro 2.6.28 ruszyło bez problemów, ale zaraz potem się zbuntowało i nie wiadmo z jakich powodów nie chciał zamontować rootfs’a.

Kolejne jądro jakie testowałem pochodziło również z Debiana Lenny, ale tym razem z dystrybucji live. Wraz z dołączonym obrazem initrd mogło wystartować mój system … sytuacja była trochę komiczna bo wykożystywałem jądro i obraz initrd z Debiana do odpalenia Gentoo, ale czego nie robi się żeby osiągnąć cel . Po udanym zalogowaniu udało się mi nawet bez większych problemów odpalić X’y ;>

Następnym etapem było pozyskanie pliku konfiguracyjnego tego jądra. Na pierwszy rzut poleciało

cat /proc/config.gz

niestety bez skutku (koś tego nie wkompilował). Skoro nie da się w ten sposób to trzeba poszukać w google’u. Poszukiwania te też nic nie dały gdyż akurat w tym momencie serwer i strona http://merkel.debian.org/~jurij/ leżały … co za pech :/ … Na szczęście okazało się, że konfig starym dobrym sposobem leżał sobie w /boot … najprostsze rozwiązania są najlepsze, tylko nie zawsze się na nie szybko wpada …

Mając działającą konfigurację jądra można zabrać się za próbę rekompilacji. Jako pierwsze do boju stawiło się 2.6.28 (z patch’ami Gentoo). Kolejne parę godzin walki, kilkanaście reboot’ów i kompilacji … rezygnacja, cóż to może 2.6.27 (tym razem vanilla) … po paru godzinach status taki sam co z 2.6.28, czyli bez efektów. Ostateczność: 2.6.26 (też vanilla) … działa. Kolejne godziny walki i próby zmuszenia 2.6.28 (bazując ciągle na konfigu z 2.6.26) do działania spełzły na niczym …

Tak właśnie spędziłem sobie część soboty, prawie całą niedziele i 3h w poniedziałek na rekompilacjach i reboot’ach … tylko po to żeby dojść do wniosku, że coś pomiędzy 2.6.26, a 2.6.27 zostało skopane w EFIFB i/lub w FrameBuffer’rze, ale co gdzie i jak to ja nie mam zielonego pojęcia, w tym miejscu kończą się moje możliwości … co gorsze, poprawy nie widać nawet w 2.6.29-rc5, jeszcze gorsze jest to, że nie mam żadnych danych które mogły by pomódz developerą kernela … a może brak mi raczej odwagi żeby napisać na LKML

Nic to, trzeba pokornie czekać na poprawki … a tym czasem nie postrzeżenie zaczął się nowy semestr

Chłopaki z Apple musieli coś namieszać w implementacji EFI, bo przy ilości pamięci <4Gb grub-efi boot’uje się poprawnie (inną sprawą jest to, że nie udało się mi do końca poprawnie uruchomić jądra), testowałem to na 2GB pamięci … szkoda, może uda się to jakoś szybko obejść developer’ą Grub’a. Do tego czasu muszę się oswoić z myślą, że żeby wystartować Gentoo na moim sprzęcie muszę mieć „podwójne boot’owanie” (najpierw rEFIt, a potem z użyciem emulacji BIOS’u Grub).

Na pierwszy rzut polecało ELILO, po chwili walki z kompilacją (ebuild’y wymagały drobnych poprawek żeby się poprawnie skompilować na ~amd64) nastąpiła walka z tym uruchomieniem. Jak się okazało dysk na którym przeprowadzam testy z jakiś (mniej lub bardziej) dziwnych powodów nie jest widziany przez natywny bootloader (przez natywny rozumiem ten dostarczony razem z mac’iem który pozwala na wybór urządzenia do zaboot’owania po przytrzymaniu option (alt’a)). Więc trzeba było rEFIt zassać. Żeby nie popsuć sobie systemu, rEFIt wylądowało na płycie cd.

Ok, fajnie rEFIt  dumnie wyświetla \EFI\gentoo\elilo.efi, więc zaczynamy bootowanie … nie nie ma tak łatwo, najpierw zabawa z plikiem konfiguracyjnym (elilo.conf), a potem …

ELILO
system.c (line 208): LocaleHandle GopProtocol failed

Cóż, z takimi błędami ja nie będę walczył, bo nie mam zielonego pojęcia WTF. Pokornie zgłosiłem błąd i mam nadzieje że w miarę szybko zostanie usunięty.

Cóż, ELILO nie działa … pora chyba wrócić do nauki … eee … nie, bo o co ? przecież jest jeszcze GRUB, którego wersja z SVN’a ponoć obsługuje EFI … więc do dzieła, szkoda czasu …

Według instruckji, nie zalecana jest kompilacja GCC Apple’owym więc z ochotą odpalam VirtualBox‘a i szybka instalacja gentoo (bo dla testów przy ELILO od nowa podzieliłem go na prartycje). Więc, mkfs.ext3, mount, wget <stage3>, wget <portage-lastest>, tar x2, mount –bind x3, chroot, emerge –sync … sekwencja znana na pamięc … ok, mam SVN’a, konfiguracja i kompilacja zgodnie z instrukcją … na szczęście bez problemowa … tworzenie grub.efi, skopiowanie na sda1, szybkie stworzenie konfiga i reboot. Chwila napięcia … i … nie działa, nic się nie wyświetla … rezygnacja …

Czas wracać do nauki … nie gdzie tam, lepiej zobaczyć co tam w google na ten temat piszą … z forum Ubuntu, dowiaduje się że są dwie wersje EFI, 32- i 64-bitowa … ciekawe jaką ja mam … rekompilacja GRUB’a na 32 bit’y … dalej nie działa: unsupported file.

Ok, przyznaję się do porażki … teraz (w końcu) nauka … jest 2 w nocy, nie uczyć się, a spać trzeba iść … coś czuję, że ciężko będzie od poniedziałku z zaliczeniami … bo jak widać, zamiast się od rana w niedziele uczyć, ja sobie blog’uje

Ciężkie jest życie studenta ;>

Jak tylko za instalowałem z powrotem dedykowany system na MacBook’u od razu założyłem, że po sesji, wracam do Gentoo … w prawdzie sesja się jeszcze nie skończyła ale powoli można się zacząć przygotowywać do instalacji prawdziwego systemu operacyjnego. Ostatnio też dorobiłem się większego dysku, tak więc na starym śmiało mogę eksperymentować … a potem tylko dd i można czuć się  jak u siebie ;>.

Jako, że do nauki potrzebuje działającego kompa z dostępem do sieci, normalna instalacja odpada, bo nie mam zastępczego kompa. Os X (bleee) nie obsługuje natywne żadnego  normalnego systemu plików (ext2/3, reiserfs … że o ext4 czy btrfs nie wspomnę) instalacja z czystego chroot’a odpada … ale od czego jest virtualizacja i np VirtualBox.

Otóż do instalacji będzie nam potrzebny, wspominany wcześniej VirtualBox i minicd Gentoo. Nie zamierzam instalować całego systemu, głównym celem jest sprawdzenie czy coś się zmieniło w ciągu ostatnich paru miesięcy w obsłudze EFI pod Gentoo/Linux’em (z ostatnich moich informacji wynika, że są projekty które pozwalają „natywne” booto’wać linux’a korzystając z EFI, ale albo są dostępne tylko dla architektur x86 i ia64; nadzieją jest Grub który powinien wspierać EFI od którejś wersji, nawet jest odpowiednia flaga przy kompilacji … ale nie ma jej w USE flagach w Gentoo).

Cel ? Podział dysku na partycje, instalacja systemu podstawowego, konfiguracja i kompilacja kernela tylko po to żeby ruszył natywnie na mac’u i zabawa ze zmuszeniem boot’owania z wykorzystaniem EFI.

Cel główny ? Boot’owanie Gentoo na mac’u bez rEFIt.

Jeżeli chodzi zaś o współprace jądra Linux’a z MacBookiem3.1 (którego posiadam ;>) to z wydania na wydanie jest coraz lepiej. W 2.6.25 zaczął działać suspend, w obecnej wersji suspend dalej działa, dodatkowo nie jest już potrzebny zewnętrzny moduł linux-uvc, gdyż trafił on do głównej gałęzi jądra (właśnie dzięki temu modułowi oraz programowi isight-firmware-tool – do wycinania firmware z OS X’owych sterowników; działa wbudowana kamera iSight), również touchpad działa poprawnie (bez mactel patches).

Z brakujących rzeczy (dostępnych w mactel patches do wersji 2.6.25) mogę wymienić:

• brak obsługi disk protect (oraz też pewnie czujników ruchu/położenia)
• brak możliwości usunięcia debug’ujących komunikatów z applesmc oraz opcji retry

cóż, trzeba poczekać na mactel patches do 2.6.26

Jest jeszcze jedna rzecz której mi brakuje … otwartego sterownika oraz firmware (bo i takie powstaje) Board Corp. BC4328 … czyli karty wlan

Trzeba czekać i uzbroić się w cierpliwość